ایستاده ام بر ناکجا آبادی پاک تر از خیال تو،

کجایی!

 برخیز صدایم کن،

ایستاده ام بر بامی که شبش، گرده به سنگ خارا می ساید،

و روزش شانه  به تبر می دهد،

کجایی!

ایستاده ام در شهری که خیال در آن به یغما رفته است،

پیدایم کن،

 بر باروی قلعه ای  از چشم خدا دور، ایستاده ام ،

 کجایی،

که دلبرکان زیبایش فسرده  ساق عریان می کنند، پیشانی می پوشانند!

 پیدایم کن !

می خواهم بگریزم از این خراب دیر بی روزن

که  رود خانه اش نعش کش رودان است ،

و آفتابش دیگر تن کسی را گرم نمی کند.....

خالی از خودم، خالی از تو ام، خالی از خدایم،

آخرین ذره های مهر را در خاکی تیره مثل بخت خواب زده چال کردم،

 می خواهم دیگر مهری در من نجوشد که وادارم کند در این زمانه پر کینه مهربان باشم،

مهربانی جرم شده است، 

و مهربانان خطاکار ترین آدمیانند ...

کی می تواند سیب گلوی خالی از بغض گلرخ را  بگیرد،

در حالی که از  بهار گلرخ بی نشانه می خندد......

تهی نشو از کان خویش ای به بر نشسته در سرما،

جوهرفروشان که بازار را به ننگ رنگ می گیرند،

خود می فریبند، نه جلوه می کنند،

گیرم که قلب نه،

هستی تو تسخیر می کنند،

تو خود باش، عارت نیاید از بی رنگی.......

حالم به هم می خورد از این بازی معما گونه تو خالی،

می بینم چگونه تهی مایگان کم خرد،

 آفتاب به چراغ می فروشند،

حراج چه بگویم،

چوب بهانه به آبروی دیگران  می زنند،

نام می خرند، به نرخ روز، تو گویی تو را مسحور می کنند با دروغ.....

ای فراز های سخت،

پند نگرفتید از عصیان پدری،

درنگی کنید بر پشت پلک شب،

 شمع های نیم سوخته مانده را روشن کنید،

هوا دلواپس است، آفتاب می خواهد.....

بر این خراب آواز بی صدا،

در خیال پریدخت بهار بی امید رفته است،

 تابستان سوار بر بال کلاغ جامه دریده آواز می خواند،

 و خزان هزار رنگ در افسون طفلی جوانه می زند،

و زمستان  به شکر جوانه ای بهار شرمگین را روسفید می کند.........

خزان زده باغم را، دلم را یأس برده است،

 هوشیاری جوانه های باغ را میوه گس سیاهی به تاراج می دهد،

 کدام نسیم، کدام باد، این مستجیر درد را نشاط می دهد،

 آفتاب را بگو با ماه تبانی نکند،

کمی اکسیر زندگی  هم به این غمکده قرض دهد..........

بیدار باش خواب زده!

 تیرگی گله ندارد، تمام می شود.......... 

ای درد، ای درد مشترک،

ای نایافتنی ترین برای ما،

 کنون که می شنوی پچ پچ باد را

خزان شرمسار را بگو روی برگرداند

ریه های مسموم  شهر بهاری می خواهد از جنس  رهایی............